Chinese massage wordt in de praktijk meestal bedoeld als Tuina, een traditionele vorm van Chinese manuele therapie. In wetenschappelijke en overzichtsartikelen wordt Tuina beschreven als een systeem van massage, manuele acupuntstimulatie en structurele manipulatie, met wortels in de oude Chinese geneeskunde. Een brede review in Medicina noemt Tuina expliciet een methode die in het Westen elementen samenbrengt die anders vaak over massage, fysiotherapie, osteopathie en chiropractie verdeeld zijn. Dat helpt meteen te begrijpen waarom Chinese massage anders voelt dan een klassieke ontspanningsmassage: ze werkt niet alleen met strijkingen, maar met gerichte technieken die op punten, spieren, bindweefsel en gewrichten mikken.

Wat deze titel sterk maakt, is dat hij niet vaag blijft. Tuina draait namelijk niet om één algemene “Chinese” aanraking, maar om een reeks herkenbare traditionele handgrepen die nog steeds in moderne behandelingen terugkomen. In dezelfde Medicina-review worden technieken als pushing, rolling, kneading, rubbing en grasping expliciet genoemd als kern van Tuina. Een recenter artikel uit 2025 over Tuina bij knieartrose beschrijft bovendien dat Tuina vandaag nog steeds werkt met een breed technisch repertoire, waaronder squeezing, kneading, pushing, grasping and pinching, rolling, rubbing en rotating. Dat laat zien dat de klassieke techniektaal niet verdwenen is, maar nog steeds de basis vormt van hedendaagse Chinese massage.

Tegelijk is nuance belangrijk. De titel zegt dat deze technieken “nog steeds werken”, maar dat moet je verstandig lezen. Niet elke afzonderlijke handgreep is apart klinisch bewezen voor elke klacht. Wat de literatuur wel laat zien, is dat Tuina als geheel nog steeds wordt onderzocht en gebruikt bij onder meer musculoskeletale pijn, spasticiteit en functieproblemen. Een systematische review bij mensen na een beroerte concludeerde bijvoorbeeld dat Chinese therapeutische massage, vooral Tuina, in combinatie met conventionele fysiotherapie effectief kan zijn voor motorische functie en spasticiteit. Meer recente studies en reviews rond lage-rugpijn, nekklachten en andere musculoskeletale problemen laten ook zien dat Tuina nog steeds inhoudelijk serieus wordt genomen.

1. Tui Fa: duwen of schuiven

De eerste techniek is Tui Fa, vaak vertaald als pushing. Alleen de naam Tuina verwijst daar al naar: “Tui” betekent duwen of pushen, terwijl “Na” grijpen betekent. In de grote review over TCM-therapeutica wordt Tuina letterlijk omschreven als “push and pull” en tegelijk als een vorm van “press and rub” in de oudere term Anmo. Pushing is daarom geen detailtechniek, maar een van de kernbewegingen van het systeem zelf.

Waarom werkt deze techniek nog steeds? Omdat duwen in Tuina meestal niet alleen bedoeld is om de huid te verplaatsen, maar om ritmisch over een traject of regio te werken. In moderne beschrijvingen van Tuina komt pushing terug als basisbeweging om weefsel te mobiliseren, spanning op te bouwen of juist te verdelen en een behandeling structuur te geven. In een hedendaagse studie naar office syndrome werd bijvoorbeeld een vaste behandelvolgorde gebruikt waarbij langs meerdere lichaamsgebieden systematisch druk en beweging werden toegepast. Dat is precies het soort context waarin pushing logisch overeind blijft: als dragende techniek binnen een hele opbouw.

2. Gun Fa: rollen

De tweede klassieke techniek is Gun Fa, of rolling. Rolling wordt in de Medicina-review expliciet genoemd als een van de kerntechnieken die Tuina-studenten oefenen tot ze “second nature” worden. Ook in de recenter beschreven technische reeksen van Tuina komt rolling nog steeds terug als standaardmanipulatie. Dat zegt veel, want technieken die in moderne studies en onderwijsmodellen blijven terugkomen, doen dat meestal omdat ze praktisch bruikbaar zijn en goed in verschillende behandelcontexten passen.

Rolling voelt voor cliënten vaak heel anders dan klassieke kneding. Het is minder een losse grijphandeling en meer een ritmische, vloeiende belasting van een zone. Juist daarom blijft Gun Fa populair in Chinese massage bij nek, schouders, rug en ledematen. In de literatuur wordt Tuina vaker gekoppeld aan spieren, bindweefsel en gewrichten dan aan pure ontspanningsmassage. Rolling past daar goed in, omdat de techniek tegelijk stevig en doorlopend kan aanvoelen zonder per se harde puntdruk te worden.

3. Rou Fa: kneden

De derde techniek is Rou Fa, of kneading. Kneading komt zowel in de Medicina-review als in recentere beschrijvingen van Tuina-manipulaties terug als basistechniek. Ook een artikel over de vergelijkende effectiviteit van Tuina noemt kneading nog steeds als onderdeel van het hedendaagse technische repertoire. Dat is niet verrassend: kneden is een van de meest intuïtieve manieren om op gespannen of stijve weefsels te werken, maar binnen Tuina krijgt het een meer systematische plaats dan in veel wellnessmassages.

Waarom blijft kneading werken? Omdat het een brug slaat tussen traditionele logica en moderne lichaamsbeleving. De techniek is direct voelbaar, goed doseerbaar en inzetbaar op zones waar spierspanning, stijfheid of lokale gevoeligheid een rol spelen. De review over massage bij nekpijn maakt duidelijk dat massagevormen sterk uiteenlopen, van ontspanningsmassage tot klinische en structurele massage. Tuina zit daarin eerder aan de doelgerichte kant. Rou Fa blijft daarom relevant omdat het zowel traditioneel herkenbaar als klinisch bruikbaar is.

4. An Fa: drukken of pressen

De vierde techniek is An Fa, vaak vertaald als pressing of druk geven. De oudere verzamelterm Anmo betekent al “press and rub”, wat laat zien hoe centraal druk van oudsher staat in Chinese massage. Daarnaast beschrijft een Cochrane-achtergrondtekst over Chinese massage dat TCM-massagetechnieken onder meer compression/pressure omvatten, naast swing-, friction-, vibration- en percussiontechnieken. Pressing hoort dus duidelijk tot het klassieke kernarsenaal.

Deze techniek blijft werken omdat druk nog steeds een van de duidelijkste manieren is om lokaal of langs een traject in te grijpen. In Tuina wordt druk niet alleen op spieren gebruikt, maar ook op acupunten en andere specifieke zones. Moderne beschrijvingen van Tuina noemen haar juist een combinatie van bodywork, manuele acupuntstimulatie en structurele manipulatie. Dat maakt An Fa vandaag nog steeds relevant: de techniek zit precies op het kruispunt van die drie functies.

5. Mo Fa: wrijven

De vijfde techniek is Mo Fa, of rubbing. Ook rubbing wordt in de Medicina-review direct genoemd als een van de klassieke technieken die horen bij Tuina. Het belang ervan zit vooral in de overgangsfunctie: wrijven is vaak minder intens dan grijpen of drukken, maar kan een zone opwarmen, een overgang tussen technieken maken of een behandeling harmoniseren. Dat past ook bij de klassieke driedeling die dezelfde review beschrijft: activeren, interveniëren en harmoniseren.

Juist daarom blijft Mo Fa relevant. In een moderne behandeling heb je niet alleen krachtige interventies nodig, maar ook manieren om spanning te verdelen, weefsel voor te bereiden of een sterke prikkel af te ronden. Rubbing is daarvoor nog steeds praktisch. Het is een van die traditionele technieken die misschien minder spectaculair klinkt dan rolling of grasping, maar in de behandelopbouw essentieel blijft.

6. Na Fa: grijpen

De zesde techniek is Na Fa, of grasping. De naam Tuina zelf maakt al duidelijk hoe fundamenteel dit is: naast “Tui” staat “Na” voor grijpen. In de moderne reviewliteratuur wordt grasping consequent genoemd naast pushing, rolling en kneading. Het is dus niet een vergeten techniek uit oude boeken, maar nog steeds onderdeel van hoe Tuina vandaag wordt gedefinieerd.

Grasping blijft werken omdat het een heel directe manier is om op spiermassa, spanning en lokale weefseldichtheid in te grijpen. Voor cliënten voelt het vaak steviger en meer “gericht” dan glijdende massage. Dat sluit goed aan bij waar Tuina tegenwoordig veel voor wordt onderzocht: musculoskeletale klachten, spasticiteit, pijn en mobiliteit. Wanneer een methode juist in zulke contexten relevant blijft, is het logisch dat een techniek als Na Fa niet verdwijnt.

7. Pai Fa: kloppen of percussie

De zevende techniek is Pai Fa, meestal vertaald als percussion of tapping/kloppen. De eerdergenoemde Cochrane-achtergrondtekst over Chinese massage noemt percussion expliciet als onderdeel van de techniekfamilie binnen TCM-massage. Ook al krijgt percussion in populaire uitleg vaak minder aandacht dan rolling of pressing, het behoort wel degelijk tot de traditionele gereedschapskist.

Waarom blijft deze techniek relevant? Omdat percussion een andere kwaliteit van prikkel geeft dan drukken of kneden. Ze kan activerend, ritmisch en circulair aanvoelen en wordt vaak gebruikt om een gebied wakker te maken of een andere behandelfase in te leiden of af te sluiten. Binnen Tuina is dat logisch: de methode draait niet om één type aanraking, maar om afwisseling tussen verschillende mechanische prikkels. Pai Fa blijft dus niet overeind omdat het “spectaculair” is, maar omdat het functioneel nog steeds een duidelijke rol heeft.

Waarom deze technieken nog steeds relevant zijn

De diepere reden waarom deze zeven technieken nog steeds werken, is dat Tuina geen stilstaande traditie is. De Medicina-review zegt expliciet dat Tuina ervaring-afhankelijk is en dat de werkzaamheid wordt beïnvloed door variabelen zoals frequentie, duur en kracht. Tegelijk wordt daar ook beschreven dat juist standaardisering van manipulaties in modern onderzoek een belangrijk onderwerp is. Met andere woorden: de klassieke technieken blijven, maar hun toepassing wordt steeds vaker in hedendaagse onderzoeks- en behandelmodellen geplaatst.

Dat zie je ook terug in recent onderzoek. Een review uit 2025 over Tuina versus manual physical therapy bij knieartrose zegt dat Tuina nog steeds met een breed technisch repertoire werkt. Een review over lage-rugpijn uit 2026 vergelijkt Tuina met fysiotherapie en combinaties daarvan. En onderzoeken bij spasticiteit en musculoskeletale pijn laten zien dat Tuina nog steeds in klinische contexten wordt meegenomen. Dat is precies wat “nog steeds werken” hier geloofwaardig maakt: deze technieken leven niet alleen in de traditie, maar ook in actuele toepassing en onderzoek.

Wat je hier niet uit moet concluderen

Dat Chinese massage uit zeven klassieke technieken bestaat, betekent niet dat elke behandeling overal hetzelfde is. Tuina kent in de praktijk veel variatie, en de precieze combinatie van technieken hangt af van klacht, lichaamsgebied, therapeut en traditie. Bovendien is de wetenschappelijke onderbouwing per aandoening en per onderzoeksopzet wisselend. Daarom is het verstandiger om te zeggen dat deze technieken de duurzame kern van Tuina vormen, niet dat elk van hen afzonderlijk als universele oplossing bewezen is.

Juist die nuance maakt de titel sterker. Het artikel hoeft niet te doen alsof oude technieken mystiek onaantastbaar zijn. Het is al interessant genoeg dat pushing, rolling, kneading, pressing, rubbing, grasping en percussion vandaag nog steeds herkenbaar terugkomen in een behandelvorm die zowel traditioneel als modern gebruikt wordt.

Conclusie

Chinese massage blijft in de kern draaien om een aantal traditionele Tuina-technieken die de tijd hebben doorstaan. Tui Fa, Gun Fa, Rou Fa, An Fa, Mo Fa, Na Fa en Pai Fa zijn geen decoratieve oude termen, maar bewegingen en handgrepen die nog steeds de structuur van moderne behandelingen bepalen. Ze werken nog steeds omdat ze samen een flexibel maar herkenbaar systeem vormen: duwen, rollen, kneden, drukken, wrijven, grijpen en kloppen geven elk een andere mechanische prikkel en houden Tuina bruikbaar voor een brede reeks lichaamsgerichte toepassingen.

De sterkste samenvatting is daarom eenvoudig: deze zeven technieken “werken” nog steeds omdat ze niet alleen historisch zijn, maar nog altijd praktisch, trainbaar en toepasbaar binnen hedendaagse Chinese massage. En precies dat maakt Tuina zo interessant: het is een traditie die niet stil is blijven staan.